قرار بود در این وبلاگ چیزی جز شعر و در باره شعر ننویسم. اما گاهی اوقات وقایعی پیش می آید که فکر میکنم ازشعر و شاعری کاری پیش نمی رود.یعنی گاهی اوقات باید به صراحت سخن گفت تا جایی برای تاویل و تفسیر باقی نماند .
بی مقدمه و صریح برویم سر اصل مطلب : اوضاع مملکت به قدری بحرانی است که ظاهرا بزرگان مملکت نیز نگران شده اند و این یعنی اوضاع حقیقتا خطر ناک است چون بزرگان هیچ وقت نگران نمی شوند و همین که آنها نگران شده اند یعنی اوضاع حسابی قاراشمیش است .
چه از دست من و شما بر میآید ؟
نه! آنقدر ابله نیستم که فکر کنم سیاست مداران میتوانند موجب رهایی این سرزمین از چنین بحرانی شوند اما به قول شاعر :
زآن پیش که دست و پا فرو بندد مرگ
آخر کم از آن که دست و پایی بزنی
و به نظر این بنده کمترین دست و پا زدن در چنین برهه ای دفاع از کاندیداتوری " میر حسین موسوی "در انتخابات ریاست جمهوری پیش روست. اینکه میر حسین انتخاب شود یا نشود بحث دیگریست اما دفاع از میر حسین دفاع از شرافت و اخلاق است که این روزها حکم "کیمیا" را دارد پس درود بر میر حسین موسوی که یاد و نامش همواره یاد آور روزهایی است که هنوز شرافت و اخلاق کاملا از جامعه رخت بر نبسته بود.
