شاعران در زمانه‌ی عسرت

سـُربی که به جانت زد و بر خاک کشیدت

تقدیر رقم کرد و قضا حکم بریدت

شب را بدرید از هم و رسوای جهان ساخت

خونی که شتک زد ز گلوگاه سپیدت

خاکش به دهان، خون خورد آن کو که به تقصیر

بر خاک نشانیدت و در خون بکشیدت

شاید که جگرها همه خون گردد و آن گاه

ابری شود و بارد بر جسم شهیدت

ای کر شود آن گوش که هی های تو نشنید

ای کور شود چشم˚سفیدی که ندیدت

باغش همه بی بر، نفسش سرد و دلش خون

آن دست که از شاخۀ بی حوصله چیدت

دستی که برون شد از پیراهن ابلیس

با خنجر شب حنجر چون صبح دریدت

صبحی که صدا بود و نفس بود و غزل بود

صبحی که به باغش گل امید دمیدت

▀

چون ماه درخشیدی در ظلمت این شهر

این سروری از حضرت خورشید رسیدت

دیدا که دریغ است بر این خاک بمانی

با هرچه توانش بود از خاک خریدت

اکنون تو و خورشید بر این خاک بتابید

این خاک که از آن همه خوبان بگزیدت

باقطع یقین گسست را باور کن

پیش از اغاز جنگ مردن تلخ است 

ای جنگاور شکست را باور کن