شاعران در زمانه‌ی عسرت

اوايل نمي‌دانستم چرا. ولي حالا خوب مي‌فهمم چرا همه‌‌ساله در آستانه ي عيدنوروز حالم خراب مي‌شود. آدم‌هاي «بلاتكليف» و به ويژه كساني كه به بلاتكليفي خود وقوف پيدا مي‌كنند همواره در رنج و عذابند. و من همه‌ي عمر بلاتكليف بوده‌ام. بين عقل و عشق. بين زمين و آسمان. بين دين و دنيا. وگرچه ديگر به اين بلاتكليفي خوگرفته‌ام و گاه سعي كرده‌ام براي توجيهش رنگ و بوي حكمي و يا فلسفي هم به آن بدهم امّا گاهي اوقات وقايعي سبب مي‌شود تا اين «پارادوكس» عذاب‌آور بار ديگر سر بردارد و برجان روحم چنگ بيندازد. يكي از اين وقايعِ مرد افكن رسيدن فصل بهار است.

آري بهار از راه مي‌رسد و تو بازهم بلاتكليفي. نه آن قدر بزرگ شده‌اي كه اين تحولِ شگفت‌ طبيعت را بدلي از شكفتن روح و جانِ‌ آدمي بگيري و هم زمان با رستاخيز آسمان و درخت و خاك، جان و جهانت را دگرگون كني و نه آن قدر ابلهي كه به رخت و لباس نو فخر بفروشي و به آجيل و شيريني و سريال‌هاي تلوزيوني دلخوش. ديد و بازديد‌هاي سال نو هم كه زماني بهانه‌اي بود براي ديدار اقوام و دوستان و آشنايان و رفع كدورت‌ها و بغض و كينه‌هاي احتمالي حالا تبديل شده است به يك بازي ملال آور و بي‌خاصيت و باري به هر جهت. اين است كه من هرساله با فرا رسيدن سال نو حالم خراب مي‌شود و بدتر از همه اينكه تا يكي دوماه بايد به اين و آن تبريك هم بگويم. و ديگر اينكه گيرم حال من و تو خوش، در جهاني كه بلا و مصيبت از همه سو بر سر بخت برگشته‌هاي بي‌پناه باريدن گرفته است و بسياري در همين همسايگي‌ ما صبح دل‌انگيز بهاريشان را با غرش توپ‌ها و خمپاره‌ها و بمب‌ها آغاز مي‌كنند و سفرة نوروزيشان با خون كودكان و زنان رنگين مي‌شود چه جاي خوشحالي و تبريك و اين حرف‌ها.

و امّا شعر؛ مي‌خواستم شعري كه چندان هم بي‌ارتباط با حال و هواي بهاري نباشد تقديمتان كنم منتهي هرچه در بساط دارن تلخ‌ است و نااميدانه. راستي چه اشكالي دارد؟! بگذاريد ميان اين همه اميدوار يك نفر هم غر بزند. پس بخوانيد ترانه‌اي را كه تقديم شده است به «فرهاد» و صداي خسته‌اش كه مي‌خواند: با اينا زمستونوسر مي‌كنم / با اينا خستيگي مو در مي‌كنم.