شاعران در زمانه‌ی عسرت

تموم رگهای تنم

وقتی نفس نمی کشی

منم نفس نمی زنم

وقتی چشات رو هم می رن

تاریک می شه دنیای من

چشات که از هم وا بشه

شبای من روشن می شن

یه وقتایی فکر می کنم

اون که تو یی منم نه تو

یا نه٬ تویی به جای من

گم می کنم روز و شبو

از این همه شباهت و

از این همه یکی شدن

آینه هم گیج می زنه

که من توأم یا که تو من

هیشکی نمی تونه بگه

آخر قصه مون چیه ؟

اون کیه که تو آینه س

منم یا تو؟ کی به کیه!

تا اینکه عاقبت یه روز

عمر یکی سر می رسه

نه تو می مونی و نه من

قصه به آخر می رسه

در این ویرانه ی غربت سلام آشنایی نیست

سعادت را فراز بام ها اوج همائی نیست

بیابان بی کران ٬دریا وسیع و آسمان بی حد

برای آن که دلتنگ است اما هیچ جایی نیست

به نیمه راه در طوفانی از تردید جا ماندیم

دلیل راهمان گم شد و حتی رد پایی نیست

پس از یک عمر نالیدن ز جور چرخ دانستیم

که درد زندگانی را به جز مردن دوایی نیست

غریو خستگان در کوهسار درد می پیچد:

خدایی هست ؟پاسخ سرد می آید ...

*

گدای حضرت جان شو ٬رها از جامه و نان شو

که سلطانی دل را حاجت برگ و نوایی نیست

فدای آن که با ما گفت : کل من علیها فان

پباله در کش و بگذر که عالم را بقایی نیست

قرار بود در این وبلاگ چیزی جز شعر و در باره شعر ننویسم. اما گاهی اوقات وقایعی پیش می آید که فکر میکنم ازشعر و شاعری کاری پیش نمی رود.یعنی گاهی اوقات باید به صراحت سخن گفت تا جایی برای تاویل و تفسیر باقی نماند .
بی مقدمه و صریح برویم سر اصل مطلب : اوضاع مملکت به قدری بحرانی است که ظاهرا بزرگان مملکت نیز نگران شده اند و این یعنی اوضاع حقیقتا خطر ناک است چون بزرگان هیچ وقت نگران نمی شوند و همین که آنها نگران شده اند یعنی اوضاع حسابی قاراشمیش است .
چه از دست من و شما بر میآید ؟
 نه! آنقدر ابله نیستم که فکر کنم سیاست مداران میتوانند موجب رهایی این سرزمین از چنین بحرانی شوند اما به قول شاعر :
                                                زآن پیش که دست و پا فرو بندد مرگ
                                                آخر کم از آن که دست و  پایی  بزنی
و به نظر این  بنده کمترین دست و پا زدن در چنین برهه ای دفاع از کاندیداتوری " میر حسین موسوی "در انتخابات ریاست جمهوری پیش روست. اینکه میر حسین انتخاب شود یا نشود بحث دیگریست اما دفاع از میر حسین دفاع از شرافت و اخلاق است که این روزها حکم "کیمیا" را دارد پس درود بر میر حسین موسوی که یاد و نامش همواره یاد آور روزهایی است که هنوز شرافت و اخلاق کاملا از جامعه رخت بر نبسته بود.

بذا آسمون بچرخه هرجوری دلش می خواد

بذا از بال و پر پرنده ها خوشش نیاد

بذا تو پیاله قلندرا خون بریزه

بذا آبروی عاشقا رو آسون بریزه

بذا چارستون بی پناها رو بلرزونه

بذا آسمون غرومبه اونا را بترسونه

بذا رو اسم تموم مردا رو خط بکشه

بذا رو پیشونی شون نقش خیانت بکشه

بذا بی دغدغه باشه تا چش رو ، رو کنه

بذا تا نفس داره دنیا رو زیر و رو کنه

نمی دونم چه جوری، ولی دلم یه جورایی

می گه می رسه یه روزی کار اون به رسوایی

وای چه دیدنی می شه لحظه رسوایی اون

عرق شرم و حیاش می ریزه روی سرمون

آخ اگه یه بار دیگه توی ناودون بزنه

آخ می میرم واسه اون لحظه که بارون بزنه ۱

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

۱- احمد شاملو: آخ اگه بارون بزنه

                        سیاهی

                              درامیخته

                                       باسیاهی.

فرهاد جعفری را سال هاست که می شناسم. همیشه دوستش داشته ام. منتهی حجاب سیاست همواره مانع از آن می شد تا رفاقتی جانانه با او به هم بزنم. هر دو ایدئولوژی زده بودیم و فکر می کردیم ایدئولوژی مهم تر از احساسات عاطفی ماست. به حمد الله مدتهاست که این بنده کمترین از دام ایدئولوژی رهیده ام، نمی دانم حال و روز فرهاد چگونه است اما در هر حال و روزی که به سر می برد برایش آرزوی توفیق و بهروزی دارم. این چند خط را هم برای ادای دین به رمان «کافه پیانو» می نویسم. رمانی که از خواندنش لذت بسیار برده ام. رمان – تا آنجا که من دستگیرم شده – بر گرفته از واقعیات پیرامونی نویسنده است. و قهرمان داستان یا به عبارتی کاراکتر اصلی داستان همین فرهاد جعفری خودمان است. و درست مثل فرهاد خان ِ خودمان شریف و صادق و دوست داشتنی. این که نویسنده چه می خواسته بگوید اصلا مهم نیست. مهم این است که آن چه را که می خواسته به بهترین شکل روایت کرده است. با نثری تقریبا پاکیزه و روان. و توصیف جزئیاتی دوست داشتنی. جزئیاتی که در زندگی اغلب آدم ها حضوری پر رنگ دارد و آدم ها اگر حقیقتا «آدم» باشند می توانند از آن جزئیات به ظاهر پیش پا افتاده لذت ببرند اما ادا و اصول های روشنفکرانه و پز روشنفکرستیزانه شان سبب محروم ماندن از این لذایذ می شود. همیشه تصور می کردم اگر روزی فرهاد جعفری داستانی بنویسد بی شک آن داستان از ناتور دشت سلینجر متاثر خواهد بود. «کافه پیانو» نشان داد که تصور من چندان هم نادرست نبوده. با این حال این تاثیر پذیری اصلا توی ذوق نمی زند و چیزی از ارزش های کافه پیانو نمی کاهد. بار دیگر برای فرهاد جعفری و خانواده دوست داشتنی و محترمش آرزوی سلامتی و پایداری می کنم. یا علی مدد.

ده، بیست، سی، چل

                         آخ که قایم با شک چه کیفی داره

کاش که می شد

                   به یاد اون قدیما

                   دوباره چش بذاریم.

چش بذاریم؟

                  وقتی تو روز روشن کـُلاتو وَر می دارن

                  چش بذاری یه وقت دیدی زرنگا

                              یه چیز ناجور تو کاسَت می ذارن

حالا که خوب فکر می کنم

                                  می بینم

                                           قدیما

                 نباس چشامونو زیاد

                                    بسته نگه می داشتیم

                باس لا اقل یه چشمو

                                  همیشه باز می ذاشتیم.

کاش کی می شد

                    حلقه کنیم دستامون ُ به دستای همدیگه و بخونیم:

عمو زنجیر باف!

                    زنجیرمو بافتی؟

                                   پشت کوه انداختی؟

کاش می شد امّا دستا

                         دَس دیگه نیس

                    یه جورایی خنجره

                تو آغوش ِ رفاقت

       عینهو ماری می مونه

که دور گردنت زده چنبره

جز این هرچی شنیدی

      همش لاف و گزافه

           دیگه می خوای به کی امید ببندی

               وقتی عموت زنجیرتو می بافه

راستی می خوای چه جوری پیداش کنی

  زنجیری رُ که پشت کوه قافه؟

بگذریم.

                         کجای قصه بودیم؟

آها! نوبت باباس

  بابا اومده؟

               آره اومده

               مثل همیشه خسته و کلافه

چی چی آورده؟

                   هیچی

                           دو سه تا روزنامه

          یعنی فقط یه مشت حرف اضافه.

اَتَل متل توتوله

                  مشتی حسن گاو شما چه جوره؟

                  خبر دارین از ایشون؟

                  از خدا پنهون که نیس

            از شماها چه پنهون

از اوّلم دلم با این گاو نبود

گاوی که نه شیر داره و نه پستون

به کار من نمی یاد

شکر خدا که بردنش هندستون.

حسنی کجاس؟

                  همون جای ِ همیشگی ش نشسته

رو چار پایه، تو سایه کنج ِ میدون

حسنی میای بریم حموم؟

         یه حمومی سراغ داری

کیسه به روحم بکشه چرک و سیاهی وجودم ُ بریزه بیرون؟

حسنی بریم سواری؟

                          ما رو سر کار می ذاری؟

                     ما عمریه پیاده ایم عمو جون.

بعدشم این چیزا چیه می پرسی؟

                                یه وقت ما هم یه چیز می گیم

                                         آجر می شه نونمون.

حسنی بریم جیب بُری؟

              عاقبتش روشنه

               دزدای ناشی می زنن به کاهدون.

تو راس می گی

                   ولی اون که بریده

                   از همه ی زمین و از آسمون

               دیگه واسش تفاوتی نداره

                      که خونشون بره یا کنج زندون.

رفتبم بالا

           عسل بود

پایین

    تنگ شکر بود

قصه ی ما

            تلخ بود.

قانون ِ روزگاره

                    همیشه حرف حقـّو

                      یه دیوونه باس به زبون بیاره

                    گور ِ بابای آدمای عاقل.

ده

   بیست

          سی

               چل... 

وبلاگ یوسفعلی میرشکاک نو نوار شده است. و ظاهرا قرار است از این به بعد مرتب به روز هم بشود. اگر فرصت کردید حتما سری به این وبلاگ بزنید که خواندنی ست. اصلا همین که میرشکاک صاحب وبلاگ است خودش اتفاقی ست جالب. این غزل را هم از وبلاگش انتخاب کرده ام، امیدوارم بپسندید. یا علی مدد.

به یاد فیلم ردپای گرگ ... برای مسعود کیمیایی :

گرچه می پیچد مرا هر نیمه شب در سر صدای گرگ

آنچنان کز بند بندم می کشد پر بانگ وای گرگ

باز می گویم به خود : « بادست ، بشنو! فرق ها دارد

این صدای محو و مبهم با غریو آشنای گرگ »

بار دیگر خواب ... آنگه خانقاهی در مه ِ کابوس

و هزاران زن که می گریند همچون های های گرگ

می کشم فریاد و بر می خیزم از بستر - زنم نالد

زیر لب با خویش : « لابد مثل هر شب ماجرای گرگ »

لیز و لغزان از عرق ، لرزان به هفت اندام

می کشم خود را به پای پنجره : پس کو ؟ کجای گرگ ؟

ناگهان از پشت ابر تیره ماه سرد می تابد

روی شهر خفته همچون خنده ی دندان نمای گرگ

« هان چه بود این ؟ » در سیاهی می گریزد سایه ای ، آنگاه

در گلوی کوچه می پیچد صدای زوزه های گرگ

« این صدای چیست ؟ » می پرسد زنم از من . چه باید گفت

وقتی انجا مانده روی برف خونین ردپای گرگ

*

با توام ای کیمیاگر ! هیچ می دانی پس از امشب

می نشیند مار در کابوس های ما به جای گرگ

اشاره: ببخشید. این شعر را باید زودتر از اینها به شما تقدیم می کردم. منتها قصد کرده بودم این شعررا پس از قرائت در شب شعر رندان تشنه لب که خود یکی از بانیان آن بوده ام در وبلاگ بیاورم. که نشد. یعنی شب شعر برگزار شد اما به واسطه لطف برخی از دوستان!!! این امر میسر نشد. علی ایحال این شعر را بخوانید و اگر حالی دست داد در حق سراینده آن دعا کنید و نیز از خدا بخواهید که به دوستان پر لطف ما شفای عاجل عنایت فرماید. یا علی مدد.

                                                                   پیش کش به ساحت قدس قمر بنی هاشم(ع)

خوشا مردن و جان ز جانان گرفتن

کم ِ خویش دادن، فراوان گرفتن

دلیرانه از زندگی دست شستن

نشان ِ وفا را به دندان گرفتن

فرو تا نشیند عطش، هم چو طفلی

در آغوش، شمشیر عریان گرفتن

به آشفتن ِ کفر ِ زلفِ سیاهی

دل و دین ِ گبر و مسلمان گرفتن

به جنگآوری از علی ارث بردن

رخ از یوسفِ حُسن ِ کنعان گرفتن

سَبـَق بردن از قیس، در عشق و مستی

سریر خرد را ز لقمان گرفتن

اگر عقل احمد بـُوَد، نفس حیدر

از آن این گرفتن، از این آن گرفتن

به امر فلک نیز سَر خم نکردن

فقط از دل خویش فرمان گرفتن

دلی سر سپرده به آیین یاری

ز روز ازل روز پیمان گرفتن

در آن روز بر گـُرده بار ِ گران ِ

ولای امام شهیدان گرفتن

هماره در این بیم تا گـَردِ راهی

مبادا به دامان ایشان گرفتن

به حکم ِ ادب خاک ِ پاک ِ رهش را

به اشک و به جاروب ِ مژگان گرفتن

به هنگام جان بازی از سر گذشتن

چو گویی که در پیش ِ چوگان گرفتن

به دست و دل و دیده تیر بلا را

از این سوی و آن سوی میدان گرفتن

به پاس وفا در سپاه مُرُوَّت

علم داری از خون یزدان گرفتن

جهان گیر، مشکل گشا، ماه خوبان

از این دست، القاب و عنوان گرفتن

برانگیختن رشک جن و ملک را

مقامی ورای خدایان گرفتن

به گاه ِ تولد علی، در نظاره

حسین است هنگامه ی جان گرفتن

عجب مطلع و مقطع بی بدیلی

شروعش همانند پایان گرفتن

در اوج است اوجی که در وهم نآید

همانندِ از کوه باران گرفتن

به پایان نیامد حکایت که خونش

گرفته است سودای جولان گرفتن

نمی ایستد تا  بگیرد جهان را

نمی ایستد تا به ویران گرفتن

اگر دیر اگر دور اما رسیده ست

رسیده ست هنگام ِ تاوان گرفتن

گریز از چنین آزمونی محال است

به شوخی و بازیش نتوان گرفتن

نه پایان که آغاز جنگی بزرگ است

میان خداوند و شیطان گرفتن

چه آغاز بشکوه و بی انتهایی

خوشا خوش از این گونه پایان گرفتن

                                                                   ۱۳۸۷/۱۰/۲۳ مطابق با ۱۵ محرّم ۱۴۳۰